Knjiga je najbolji drug!-tako kažu.

Ja nisam dorasla zadatku da iskažem sve lepo što mislim o ovim piscima svetskog glasa, pa sam odlučila da ovde prepišem ono što su drugi poznati pisci i učeni ljudi napisali o njima. Sav naredan tekst su citati:

O Ivi Andriću:

Ivo Andrić je izraziti epičar. On u stvari nije ni romanopisac, ni pripovedač, već epski pesnik, rapsod koji nam priča o našoj prošlosti, o ljudima i sudbinama sa našeg tla, koji imaju značaja i za nas same, ali i za čoveka uopšte. Ovih dana jedan esejist nazvao je Andrića duboko i tačno – Homerom Balkana. I zapravo ta homerovska crta njegova pričanja, uzdignutog i razvijenog na nivou modernog senzibiliteta, i čini suštinsku polaznu orijentaciju za razumevanje njegovog dela. Pri tome valja istaći da ton i prosede tog epskog pričanja podsećaju u mnogim njegovim pripovetkama na istočnjačke priče iz 1001 noći, čijeg se pričaoca, - Šeherezade - naš pisac baš ovih dana setio u svojoj reči na svečanom banketu u Stokholmu povodom primanja Nobelove nagrade. Dragiša Živković

Imamo utisak, dok čitamo Andrićeve priče, da koračamo kroz meku prašinu, iznutra pročišćenu. Jer, sunce je „svet i misao“, zaleđeni nekako kao u veštačkoj beloj hali, u kojoj nas na svakom koraku očekuje neko iznenađenje: cvet neki raskošno ocvao, planulo svetlo, crven rubac, skamenjena putanja, što simbolično, odvodi u krajeve neslućene lepote, s one strane ovoga sveta, gde vlada stravična, svetla jednostavnost i gde bi u „blagoj svetlosti popodnevnog sunca“ jurila kola, u „koja su upregnuta dva belca“, a na njima „kočijaš sa crvenim fesom na glavi“ i „žene u belim haljinama“ Radovan Vučković

Izmena pripovedačkog postupka i promena usmerenja piščevog glasa, što se kod Andrića moglo pratiti od pojave Puta Alije Đerzeleza, bili su, nesumnjivo, uslovljeni nekim unutrašnjim razlozima psihološke prirode, ali su, na književnom planu, imali izvanredno važnu ulogu i dalekosežan značaj. Ta promena omogućila je novu pripovedačku organizaciju pesnikovog zatvorenog lirskog sistema, pretvaranje rasutog i haotičnog subjektivnog nemira u sređenu strukturu realistički zasnovane priče o objektivnom iskustvu istorije i, što je sa književnoga gledišta bilo naročito važno, uslovila je pažljivo umetničko oblikovanje reči, majstorsko pronalaženje prikladne pripovedačke forme, koja se kasnije, upravo u Andrićevim rukama, razvila u osoben tip mitskoga kazivanja i, mestimično, podigla do visokih umetničkih vrednosti. Predrag Palavestra


O knjizi "Na Drini ćuprija":

Predstavljajući most i priče o njemu pripovedač zauzima hermeneutički stav. Meru njegovog razumevanja, naravno određuje najsloženiji hermeneutički poduhvat. Pripovedač, naime, već na početku romana nastoji da rasplete „najtvrđu“ legendu, onu o vili koja ruši most i ne može se drugačije umilostiviti nego uziđivanjem dvoje dece, blizanaca Stoje i Ostoje, u temelje građevine. Ono strašno što prati građevinu i na izvestan način govori kroz nju, bol u vezirovim janičarskim grudima koji sa mostom valja da utihne, ta crna senka uspomene na otimanje dece se projektuje u novu žrtvu. Uziđivanje otete dece u građevinu i „ugrađivanje“ otete dece u društveni poredak preko ratničkog reda koji ga upravo obezbeđuje, simbolički potvrđuje društveni lik mosta. Andrićev pripovedač se u tumačenje čudesnog delovanja vile brodarice upušta iz socijalne perspektive. Gledano iz tog ugla, most je izuzetna ideja, ali pod upravom Abidage nije dar nego težak kuluk za raju. Otpor zidanju mosta je utoliko otpor i ropskom životu. Pripovedač ne razmatra problem socijalnog statusa, njemu je slika kuluka bila potrebna da motiviše prepreke zidanju. Stoga je socijalna legitimacija otpora pretvorena u književnu motivaciju skrivene istine – da most ne razgrađuje zastupnik čudesnih događaja, sačuvan u narodnoj mašti u liku vile, već mladići koje predvodi ozlojeđeni i buntovni Radisav. Aleksandar Jerkov


O pripovedki:"Anikina vremena":

Dve stvari u Anikinim vremenima nemoguće je mimoići. To su moć lepote koju neko lepo biće ima ili može da stekne nad ljudima, i poremećaj koji ispoljavanje (a pogotovu zloupotreba) takve moći izaziva u svetu. Narušavanje ustanovljenog reda, ogrešenje o zatečene norme, prekoračivanje granica onog što važi za uobičajeno, prihvatljivo ili moralno, izazivaju – samim tim što granice, norme i red postoje – reakciju savesti, nedokučivu njenu „igru“ sa okolnostima i događajima. Uobičajeno je 'normalno', a normalno i dobro se neretko izjednačuju, s razlogom, a i uprkos razlozima. Usvojeni red, priznate norme i nametnute granice, sve to podupire život i daje mu neki 'smisao', ali, istovremeno, nužno ga čini i manje ili više skučenim. Dragan Stojanović

O Meši Selimoviću:

Od neposredne istorijske teme o dejstvu islamske kulture u bosanskom balkanskom okruženju, Mesa Selimović (1910-1982) načinio je modernu alegorijsku priču (Derviš i smrt) sa izrazitim moralističko-psihološkim značenjem univerzalnog dejstva.Predrag Palavestra
Kao svedok i saučesnik svog vremena, Meša Selimović će dugo ostati vredan sagovornik našeg, kao i budućeg vremena. Svako vreme čitaće tu književnost na svoj način, a njene nesumnjive estetske vrednosti garancija su novih recepcija velikog književnika.Hanifa Kapidžić-Osmanagić

O Tvrđavi:

Glavni junak romana ,želi da nađe most do drugih ljudi ,da izađe iz tvrađve ,jer zna ,razdvaja nas i uništava mržnja ,održaće nas samo ljubav ,ili makar vjera da je mogućno ma kakvo sporazumijevanje među pojedincima i zajednicom .Vođen tom vjerom i željom ,on ostaje vedar i moralno čist!Meša Selimović

O Desanki Maksimović:

Kada su se stvarale ove pesme, izvirali su stihovi kao voda; kao da sam neku česmu otvorila. I sama sam se čudila kako su tekli glatko neprestano...Ima u meni toliko raznih mene da se vrlo raznolikim pesnicima odazivam: i onima koji misle u slikama, kao naš Dučić, koga smatram pesnikom prvoga reda; i onima koji su kao Fransis [Ž]am (njega zbilja vrlo volim); i onima koji su kao Prever. Često se vraćam na romantičare tipa Lamartina i Mise-a. Ne privlače me mnogo Parnasovci. Uzbuđuje me i brat mi je Jesenjin. Nisam nekad ostavljala iz ruku Alojza Gradnika, Slovenca: gorčina i sumornost njegove poezije su mi bliske. Bliže su mi pesme koje se rađaju najednom pa tek onda zapisuju, nego pesme izmišljene, konstruisane, mada mogu neobično da uživam u govornim arhitekturama i arabeskama pesnika suvljih od romantičara i kod kojih čovek ne izbija na površinu. Mada sam osetljiva na metaforu, uživam i u stihovima gde je ono što se u njima zove poezijom negde između reči.Desanka Maksimović

Dogodilo se ono najpoželjnije, oblik i sadržaj su sliveni, jedno drugo ističu i dopunjuju.Po svojoj motivskoj raznovrsnosti i bogatoj lirskoj skali od najjednostavnijih tonova do dubokih i misaonih sazvučja, lirika Desanke Maksimović se ukazuje kao srećna mogućnost da poput večite pesničke senke prati svoga čitaoca od njegovih prvih koraka u život, pa nadalje...Stevan Raičković

Od prve zbirke Pesme (1924) pa do naših dana ona je sedam decenija bogatila i usavršavala liriku koja ima sva tradicionalna obeležja: ispovedna, osećajna, deskriptivna i, često, rodoljubiva. Pretežno je pisala jednom umerenom varijantom slobodnog stiha, ali vrlo muzikalnom. Jezik je bogat i kultivisanNovica Petković
Stotinu razloga bih mogao naci zasto volim ovu poeziju; a samo jedan odgovor je tacan, i njega pronalazim 'negde u mom srcu', a to je: volim je. Ko sto se kaze zeni. Zbog svega sto jeste i sto pokrece u nama. Mozda i zbog nedostataka koji su to samo drugima, a nama su draz vise koja jos i podvlaci pronadjenu i osvojenu ljepotu. Od prvih pjesama, kazu, Desanka Maksimovic je izmijenila teme, prosirila vidokrug, izasla iz sebe. Ja mislim da nije. Ona je do samog pocetka usla u knizevnost kao pravi, veliki pjesnik, i uvijek je pjevala o ljubavi i sebe u toj ljubavi. A ljubav je veoma bogata. Za nasu generaciju, koja je uz prvu zbirku nejnih pjesama stasala za prvu djecacku ljubav, poezija Desanke Maksimovic je neprestano isla uz nas; razvijala se i granala zajedno s nama; od prvih strepnji i ljubavnih nemira do strasnog okretanja oko sebe – za ljudima koji su nam braca; od strepnje pred ratom do zanosa u odbrani slobode, od pobjednickih odusevljena, od sirokog oprastanja i trazenja pomilovanja za sve sto je vrijedno ljudskog postovanja ili sazaljenja. Moja generacija je ponosna sto je, kao car, imala svoga pjesnika. A i nas dragi pjesnik je sigruno srecan sto je, kao car, imao svoje vjerne pjesnicke podanike. A stihove "Krvave bajke", koje smatram nacionalnim momunentom, vidio sam urezane u kamenu u auli kragujevacke gimnazije. Ubijedjen sam da ce isto tako kameno biti urezani u srcu naroda do u daleku buducnost.Mesa Selimovic